حفظ خنکی دستگاهها: واقعیت درباره لامپهای مادون قرمز در کلینیکهای دندانپزشکی وقتی از لامپهای مادون قرمز با توان بالا در کلینیکهای دندانپزشکی استفاده میشود، مواجهه با گرمای زیادی در پیش است. این لامپها درست در کنار صورت بیمار و دستهای پزشک قرار دارند؛ بنابراین نمیتوان فقط عقبتر ایستاد تا از خطرات جلوگیری شود. به همین دلیل، ما به طراحی سیستمهای خنککننده توجه ویژهای میکنیم. از سیستم دومرحلهای استفاده میکنیم: عایقبندی قوی و سیستم خنککننده فعال. مقابله با منبع گرما عنصر گرمایشی، در واقع منبعی از انرژی تابشی است. اگر این گرما به بخشهای بیرونی دستگاه نفوذ کند، دستگاه میتواند خطر سوختگی ایجاد کند. برای جلوگیری از این موضوع، از مواد سرامیکی یا کوارتزی استفاده میکنیم؛ این مواد اصلاً اجازه انتقال گرما را نمیدهند. میتوان آنها را مانند یک دیوار حرارتی در نظر گرفت؛ این دیوارهها گرما را در جای خود نگه میدارند و اجازه نمیدهند گرما به بخشهای دیگر دستگاه سرایت کند. اگر از این لایههای عایقبندی استفاده نکنیم، بدنه دستگاه بسیار داغ خواهد شد؛ این امر میتواند باعث خرابی دستگاه یا ناراحتی بیمار شود. چرا استفاده از فنها الزامی است عایقبندی خوب است، اما نمیتواند همه کارها را انجام دهد. اگر لامپ برای مدت طولانی روشن بماند، گرما در آن تجمع خواهد کرد. در این صورت، از سیستمهای خنککننده برای جابجایی گرما از بخشهای مختلف دستگاه استفاده میشود. کلید موفقیت این سیستمها، تنظیم سرعت فن بر اساس توان لامپ است؛ اگر این کار به درستی انجام نشود، یا فن بیش از حد صدا تولید خواهد کرد، یا لامپ خیلی زود خراب خواهد شد. تعادل بین عایقبندی و سیستمهای خنککننده مشکل اینجاست که استفاده از این لایههای عایقبندی و سیستمهای خنککننده، باعث بزرگتر شدن بدنه لامپ میشود؛ این طراحی، زیباترین یا باریکترین طراحی ممکن نیست. اما صادقانه بگوییم، ما ترجیح میدهیم از دستگاهی استفاده کنیم که کمی بزرگتر باشد اما خنک بماند، تا اینکه از دستگاهی استفاده کنیم که کوچک باشد اما خطر سوختگی بیمار را داشته باشد. برای ما، حفظ ایمنی بیمار و حفظ دمای مناسب، مهمتر از طراحی باریک دستگاه است.
