Piyasaya bir oral kızılötesi cihaz sürmeye çalışmak oldukça zorlu bir iş. Sadece bir tasarım yaparak bunun FDA, CE ve NMPA tarafından kolayca onaylanacağını varsayamazsınız. Her kurumun “güvenlik” konusunda kendine özgü standartları vardır ve eğer hepsinin aynı fikirde olduğunu varsayarsanız, başınız belaya girer. Işık güvenliği sorunu FDA, ANSI Z136.1 standartlarına büyük önem veriyor. Temel olarak, cihazın elde tutulan kısım kayarsa yumuşak dokuları yakmayacağını veya retinayı hasar verilmeyeceğini kanıtlamanız gerekiyor. Burada asıl önemli olan şey, izin verilen maksimum maruziyet seviyesidir. Avrupa Birliği ise ISO 14971 standardına göre risk yönetimi konusunda detaylı analizler istiyor. Eğer oraya yöneliyorsanız, klinik raporlarınızda dalga boyunuzun ağız mukozası için ideal şekilde ayarlandığını göstermeniz gerekiyor. Peki ya NMPA? Onlar donanımın kendisi konusunda çok titiz davranıyorlar. Genellikle sizin sözlerinize inanmıyorlar; cihazın birkaç saat kullanıldıktan sonra gücünün azalmadığından emin olmak için kendi laboratuvarlarında test edilmesini istiyorlar. Cihaz neyden yapılmış? Bu cihaz hastanın ağzına gireceğinden dolayı kullanılan malzemelerin mükemmel olması gerekiyor. Çoğu kişi biyouyumluluk açısından ISO 10993 standardına başvuruyor. FDA ve CE ise genellikle standart tıbbi polimerlerle ilgili verilere razı oluyorlar. Ancak NMPA genellikle kendi GB/T standartlarını talep ediyor. Ayrıca, dokuların cihazın ucuna yapışmasını engellemek için özel kaplamalar kullanıldıysa, cihaz ısındığında kötü maddelerin kan dolaşımına karışmadığını kanıtlamanız gerekiyor. Denge kurma sorunu Mühendisler için asıl zorluk, hız ile ergonomi arasındaki dengeyi sağlamaktır. Eğer gücü artırırsanız daha hızlı koagülasyon gerçekleşir. Bu harika gibi görünse de, güvenlik marjını azaltır ve cihazın aşırı ısınmasına neden olur. Aşırı ısınmayı önlemek için daha büyük bir soğutucuya ihtiyaç duyulur; ancak bu durumda cihaz daha da büyük hale gelir. Böylece diş hekimi, küçük ve dar bir ağız boşluğunda bu büyük cihazı kullanmakta zorlanır. Bu, hız ile ergonomi arasındaki sürekli bir mücadeledir.
