تعیین دوز مناسب: استفاده از نور مادون قرمز برای درمان زخمهای دهانی هنگامی که از نور مادون قرمز برای کاهش التهابات دهانی استفاده میکنیم، باید تعادل دقیقی برقرار کنیم. باید انرژی کافی وجود داشته باشد تا فرآیند التیام آغاز شود، اما نه آنقدر که باعث سوختگی دهان بیمار یا حتی آسیب به چشمهایش شود. تعادل بین قدرت و عمق برای درمان التهابات، باید از طیف نور مادون قرمز استفاده کنیم. این فوتونها باید بتوانند از طریق غشای مخاطی دهان عبور کرده و به بافتهای عمیقتر برسند. اما مشکل اینجاست که اگر شدت انرژی بیش از حد باشد، باعث سوختگی سطحی خواهد شد؛ اما اگر شدت انرژی کم باشد، انرژی به بافتهای هدف نخواهد رسید. ما به دقت بر گرادیان حرارتی نظارت میکنیم؛ هدف این است که دما در حد ۴۲ درجه سانتیگراد بماند. اگر از این مرز تجاوز شود، پروتئینها شروع به تجزیه میکنند و در نتیجه مشکل جدیدی ایجاد میشود. حفاظت از چشمها و بافتها ترسناکترین جنبه استفاده از نور مادون قرمز در دهان، خطراتی است که برای چشمها وجود دارد. یک اشتباه کوچک میتواند منجر به آسیب به شبکیه چشم شود. ما این موضوع را به صورت تصادفی رها نمیکنیم؛ بلکه از فیلترها و سپرهای فیزیکی برای جلوگیری از تماس مستقیم نور با چشمها استفاده میکنیم. این روش ساده است، اما ضروری است. همچنین، بافتهای دهان یکنواخت نیستند؛ برخی نواحی نازک و برخی ضخیم هستند. برای حل این مشکل، از تکنیک ارسال نور به صورت پالسی استفاده میکنیم. این روش به بافتها فرصت میدهد تا کمی خنک شوند و از تجمع گرما در بافتهای عمیق جلوگیری میشود. تعادل بین سرعت و دقت شاید فکر کنید که استفاده از منبع نوری با شدت بالاتر بهتر است، زیرا سریعتر عمل میکند. اما شدت بالای انرژی معمولاً منجر به ایجاد نقاط داغ میشود. این یک تعادل است؛ برای دستیابی به دقت بیشتر، باید کمی از سرعت فدا کرد. برای این منظور، از سنسورهای دقیق برای تعیین دقیق محل برخورد نور استفاده میکنیم. اگر فرکانس پالسها درست نباشد یا فرآیند خنکسازی موفق نباشد، باعث سوختگی بیمار خواهد شد. البته، استفاده از این سپرها باعث میشود دستگاه کمی بزرگتر شود؛ اما این قیمتی است که ما حاضریم بپردازیم تا از ایمنی همه افراد اطمینان حاصل کنیم.
