Het proberen om een apparaat dat infraroodstralen gebruikt, op de markt te brengen, is een behoorlijke uitdaging. Je kunt niet zomaar een ontwerp maken en ervan uitgaan dat het gemakkelijk goedgekeurd wordt door de FDA, CE en NMPA. Elke instantie heeft namelijk zijn eigen criteria voor veiligheid. Als je denkt dat ze het met elkaar eens zijn, kom je in de problemen. De veiligheidsproblemen De FDA houdt veel rekening met ANSI Z136.1. In feite moet je aantonen dat de stralen geen schade kunnen aanrichten aan zachte weefsels of de netvliezen als het apparaat per ongeluk losraakt. Het gaat erom dat de maximale toegestane blootstelling niet wordt overschreden. In de EU willen ze dat risicomanagement volgens ISO 14971 wordt toegepast. Hierdoor moeten je klinische rapporten aantonen dat de golflengte perfect is afgesteld voor gebruik op de mondholte. En de NMPA? Zij zijn de strengsten als het om het apparaat zelf gaat. Ze geloven je woord niet; ze willen dat het apparaat in hun eigen laboratoria wordt getest, zodat ze zeker weten dat de stroomsterkte na enkele uren gebruik nog steeds op het gewenste niveau ligt. Waardoor is het apparaat gemaakt? Omdat het apparaat in de mond van de patiënt terechtkomt, moeten de materialen zeer goed gekozen worden. De meeste mensen gebruiken hierbij de standaarden van ISO 10993 voor biocompatibiliteit. De FDA en CE zijn meestal tevreden met gegevens over medische polymeren. Maar de NMPA eist vaak dat er gebruik wordt gemaakt van hun eigen standaarden, GB/T. Bovendien moet je bewijzen dat er niets schadelijks in het bloed terechtkomt wanneer het apparaat opwarmt. Het balanceren tussen snelheid en ergonomie Dit is waar de ingenieurs echt voor staan: het vinden van een balans tussen snelheid en ergonomie. Als je de stroomsterkte verhoogt, vindt de coagulatie sneller plaats. Goed, toch? Maar dit verkleint de veiligheidsmarge en maakt het apparaat juist warmer. Om oververhitting te voorkomen, moet er een groter koelmechanisme worden gebruikt. Maar dan wordt het apparaat te groot. Dan heeft de tandarts moeite om het apparaat in de kleine mondholte te gebruiken. Het is dus een constante strijd tussen snelheid en ergonomie.
